Feest van de kerkwijding

Op 10 oktober 2021 vierden we de wijding en verheffing tot basiliek van de basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Hanswijk.

Hierna volgt de homilie van kan. Steven Wielandts, rector van de basiliek.

Op dit hoogfeest van de wijding en verheffing tot basiliek van dit wondermooie kerkgebouw, worden we andermaal uitgedaagd door het zondagsevangelie.

Stel dat we ons als kerk helemaal durven herkennen in de rijke jongeling. Dan zouden we vandaag op Jezus toestappen met de vraag: wat moeten we doen om eeuwig te leven? wat moeten WIJ doen?

Het is zeker niet onzinnig, integendeel, om die uitdaging aan te gaan. Hoeveel zorgen maken we ons immers niet omtrent de toekomst van onze kerk?

En hoezeer is die zorg misschien niet veel anders dan een gecamoufleerd angst voor haar bestaanszekerheid.

Want de vraag: hoe kunnen we de kerk blijven die we zijn? komt alsmaar in nauwere schoentjes.

Er is dus helemaal niets mis mee om met die vraag en dat verlangen te rade te gaan bij Jezus: wat moeten we doen om voor altijd kerk te blijven?

Jezus zou ook ons kunnen antwoorden:

dat weet ge toch: kom samen, luister naar mijn Woord, leef naar mijn voorbeeld. Dan zult ge voor altijd kerk zijn.

Net als de gefortuneerde jongeling zouden ook wij ons door dit antwoord zowaar gerustgesteld en bevestigd weten: dat hebben we altijd gedaan!

Tal van vrijwilligers dragen iedere zondag, iedere dag zelfs zorg, dat mensen niet voor een gesloten deur staan, hier een kaarsje kunnen branden, hier kunnen bidden en vieren, dat er bloemen zijn, dat het orgel speelt, dat de basiliek schittert in schoonheid.

Dus: dankzij die immense inzet wordt de kerk ook hier verzekerd. Inderdaad: dankzij. Want laten we zoveel inzet nooit vanzelfsprekend vinden en er steeds oprecht dankbaar voor zijn.

Maar wie in het evangelie een uitdaging zoekt mag verder gaan dan die bevestiging en moet Jezus laten uitspreken.

Net zoals de jongeman worden ook wij erop gewezen dat er ons iets ontbreekt: het gaat niet alleen om onze inzet.

Misschien zitten we wel vast aan de manier waarop we ons inzetten. Onze inzet is onze zekerheid. En dat is geen evangelie.

Evangelie is: in het volgen van Jezus de enige zekerheid vinden. En dus moet onze inzet omwille van Jezus zijn, niet omwille van onze gewoonte, ons goed gevoel of onze prestatie.

Misschien voelt dit wel aan als: tot zover de dankbaarheid voor onze inzet en onze kerkbetrokkenheid. Eerst krijgen we de bloemen en nadien wordt er met de bloempotten gesmeten. Eerst alle lof en dan zeggen dat het beter allemaal anders is.

En misschien geeft dit gevoel u zelfs een reden om te denken: dat ze het dan allemaal maar zelf doen! Ook daarin zijn we dan als de rijke jongeling.

Uiteindelijk bevestigt Jezus zijn inzet niet. Jezus confronteert. Jezus ontgoochelt. En de jonge man gaat weg. Ontsteld en ontdaan.

Het zou best wel eens kunnen – neen: het is eigenlijk zo – dat onze kerk, ook onze gemeenschap hier in de basiliek, u en ik, ondanks onze zorgen en inzet, ondanks ons vergaderen, ondanks ons plannen en organiseren, in Jezus’ antwoord alleen maar ontgoocheling vinden.

Waarom? Dat kan toch niet Jezus’ bedoeling zijn?

Neen. En dat is het ook niet. Want de boodschap zit deze zondag voor ons niet alleen in wat Jezus zegt, niet alleen in waarmee Hij ons confronteert maar evenzeer, zelfs veeleer in zijn blik:

Jezus, zo staat er, keek de jongeman liefdevol aan.

Letterlijk vertaald zijn deze woorden nog zoveel krachtiger: Jezus begon de jongeling graag te zien.

Daarover gaat het.

Wanneer het de kerk alleen maar over inzet gaat en vaste zekerheden, over haar organisatie, haar zorg over wie wat mag doen en hoe mag denken, over haar maatschappelijke relevantie of haar nut en ze dan besluit alles gedaan te hebben wat van haar verwacht wordt, dan nog blijft de evangelische vraag en uitdaging:

hebben we voldoende van Jezus’ liefdevolle blik getuigd?

Die vraag is niet bedoeld als ondankbaarheid of ontgoocheling. Niet als kritiek om de kritiek.

Maar dit is de evangelische boodschap: dat het de kerk om de liefde te doen is.

Omdat wij in niets anders dan in de liefde Jezus ten volle kunnen volgen.

Daarom nodigt en daagt het evangelie de kerk ook in onze tijd, in deze wereld uit om steeds vooreerst en vooral de liefdevolle blik van Jezus te zijn.

Naast de terecht grote en oprechte dankbaarheid op dit hoogfeest van de kerkwijding, voor alle inzet van zovele mensen in deze basiliek, blijft de dringende vraag hoe het ons om de liefde te doen is en te doen blijft.

En misschien, ongetwijfeld zelfs, gaan we daarvoor in de nabije toekomst wel wat van onze zekerheden en gewoonten moeten achterlaten, opdat ook deze gemeenschap, door ieder van ons een liefdevolle blik behoudt

Versta dit daarom als mijn evangelische uitdaging op deze bijzondere dag:

Hoe zullen wij in deze basiliek de liefde waarin we Christus volgen, ter harte nemen?

Onze-Lieve-Vrouw van Hanswijk, die onze Moeder zijt, inspireer Gij ons antwoord op die vraag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s